Ik ben gaan zitten bij de eerste boom die me opviel. Hij viel me op doordat de stam al vroeg in tweeën splitst. Er stond nog zo'n boom dichtbij. Ik twijfelde even, maar de keuze werd voor mij gemaakt: iemand anders koos deze boom.

De stam is groen. Felgroen aan de onderkant. Tot ongeveer een meter hoogte zit hij nog aan elkaar. Hij, of misschien is het wel een zij, heeft een verdikking die op het eerste gezicht op een vulva lijkt. Daarna zie ik er een kabouter in en uiteindelijk een vrouwspersoon. Rechts zie ik ook een klein hartje.

De splitsing heeft in het begin niet zoveel ruimte, maar ze is er wel. Ik zit veilig onder de eerste takken. De vertakkingen beginnen al laag en zijn best breed. Er zit veel lucht in de boom. De twee basisstammen groeien naast elkaar. Soms wat dichter bij elkaar, soms wat verder uit elkaar. Hoe hoger de boom, hoe verder de stammen van elkaar af staan. Allebei groeiend naar het licht.

Op een klein metertje afstand staat nog een andere boom. Die had ik nog niet bewust opgemerkt. In de verte hoor ik een specht. Om me heen hoor ik vogels. Vanaf de plek waar ik zit kan ik de toppen van 'mijn' boom niet zien.

De wortels van de boom zie je nauwelijks. Ze gaan meteen de grond in. Wat voor boom is het eigenlijk? Een boom met veel vertakkingen en een licht bladerdek. Ik meen hier en daar wat ogen te zien. Ik denk dat het een berk is. De zon schijnt op de stammen.

Ik besluit de boom ook eens van de andere kant te bekijken. Daar zie ik veel meer wortels. Ik struikel er bijna over. Mooi. Ook vanaf deze kant zie ik de toppen niet. Aan deze kant beginnen de takken veel hoger.

Wat zegt deze boom over wie ik ben?

Het eerste wat in me opkomt, is veelzijdig. Ik bekijk de dingen graag van meerdere kanten. Ook zie ik twee kanten van mezelf. De vrouw die meegaat met verwachtingen en daar ook van leert en groeit. En de vrouw die haar eigen leven leidt, los van de verwachtingen van anderen. Ze kunnen naast elkaar bestaan en samen groeien ze door. Met stevige wortels die soms verborgen liggen in de aarde. Het licht valt op de bladeren, maar ze pakt het licht wel.

De boodschap die ik nu voel, is dat die verschillende kanten van mij er mogen zijn. Dat je daar kracht uit kunt halen en net iets anders dan anderen kunt zijn. En dat er meer van dat soort bomen, meer van dat soort mensen zijn, met wie je kunt verbinden.

Ik voel rust en het (b)ruist. Het kolkt en draait. Er is vermoeidheid en dat mag.

Tegenover me zie ik een oude, dikke, grote boom. Ook een ‘splitsboom’. Je mag ernaar kijken. Je mag hem bewonderen. En je mag ook genieten van je eigen kracht. Jouw eigenheid. Jouw lichtheid. Je vrolijkheid. Jouw zijn.

Terwijl ik dit verhaal voorlees aan mijn opleidingsgenootje, laat de berk haar berkensap verschijnen. Het lijkt wel alsof de boom huilt. Toeval? Of is de boom ook ontroerd door mijn zieleroerselen? Vandaag kies ik voor het laatste. ;-)