Water staat voor stroming. Voor emotie. Voor beweging. Voor je gevoel.

Mijn gevoel vandaag is rust en ontspannenheid. Vrolijkheid. Een beetje onrust in mijn buik, maar niet onaangenaam. Een beetje pijn in mijn schouder, maar dat mag er ook wel zijn.

Waar is dan die vermoeidheid van vanochtend? Hij zit nog wel ergens in mijn lijf. Maar hier in de natuur, bij het water, voel ik hem niet. Of nauwelijks. Ik heb het dan ook zo naar mijn zin. Ik ben op mijn gemak.

Hier wil ik zijn. Dit wil ik doen. Dit wil ik delen. Dit is mijn pad.

Rust. Ruimte. Er zijn voor mensen. Luisteren, begeleiden, coachen.

Het symbool dat we mogen zoeken, vind ik dichtbij. Een takje. En toch ga ik nog even struinen en vind daar een stukje glas dat erbij mag. Het stukje glas staat voor helderheid.

Het takje is rafelig aan het begin. Het is ongeveer 30 cm lang, met een verdikking in het midden. Het takje is vrij glad, maar de verdikking valt op. Het uiteinde is ook weer gerafeld en er kleven wat kleine groene blaadjes aan.

Dan landt er een libelle op mijn schrijfblad. Zij wil gezien worden. Wat is ze prachtig. Ze blijft zitten terwijl ik schrijf. Wat een pracht. Ik mag een foto maken en ze blijft bij me. Ik raak ontroerd.

Het takje en het stukje glas zijn een mooi symbool, maar uiteindelijk geeft de libelle me inspiratie om mijn gevoel onder woorden te brengen in een aantal 'elfjes'. Zo ontstaat een klein gedichtje:

Libelle
Vol vertrouwen
En met overgave
Ze vliegt en landt
Aanwezig

Aanwezig
Bij mezelf
Bij de ander
Het mogen genieten vandaag
Altijd

Altijd
Aanwezig zijn
Hier en nu
Vertrouw er maar op
Geland

Het gedichtje is geschreven. De libelle vertrekt.

De emotie is daar.

Dankbaar.